توی کتابی خوندم که یه مرد دانا را بعنوان داور یه مسابقه نقاشی انتخاب کرده بودن و موضوع مسابقه آرامش بود یعنی تابلویی که بهتر مفهوم آرامش را القا کند برنده اس داور در پایان دو تابلو را گزینش نهایی کرد اولی رودخانه ای صاف و آبی با آسمانی شفاف که چند تکه ابر سفید توش خودنمایی میکردند و کوههایی صبور و با خطوط نرم هر کس این نقاشی را میدید به چشم راحتی خاطر براش تداعی میشد تابلو دوم رودخانه ای خروشان و بیتاب و کوههایی با شیب تند و سرکش و آسمانی سیاه و گرفته فکر میکنید مرددانا و نقاش زبردست کودومو انتخاب کرد دومی را وقتی علت را ازش پرسیدن گفت دقت کنید تو تابلو دومی بغل کوه گیاهی سرزده و کنارش پرنده ای لونه کرده و روی تخماش خوابیده علت انتخاب من این بود که آرامش را تو دل اون پرنده دیدم که در سختترین شرایط به رسیدن به هدفش دل خوش کرده این داستان یه خورده تکونم داد و تحمل قوز ام اس تحمل راه رفتن دیگران تحمل نشستن و منتظر بودن تحمل نوچ ونوچ آدما که اگه دورن میگن طفلک جوون بیچاره و اگه نزدیک تحملم میکنند تابلوی نقاشی پرتلاطم ما با صبوری برنده میشه با فریادهای در گلو مانده
بعضی وقتا فکر میکنم مگه دیگران بدون بیماری چکار میکنن که ما نمیکنیم نه ما که همه بیماران مثلا بیماری را در نظر بگیرید که روی تخت بیمارستان خوابیده در بالاترین و حادترین حالت ببخشید ظرف زیر پاش میذارن غذاشو با سرم یا با قاشق دهنش میذارن و... خب یه آدم سالم چکار میکنه خوب همین کارا حداکثر سینما میره اونم میتونه سیدی و دی وی دی و... ببینه مینویسه اونم خودش یا دیگران اینکارو براش میکنن میرقصند میتونه فیلم یه رقص را ببینه می نوازند میتونه خودش یا دیگران اینکارو بکنند شاید تنها تفاوتش تحمل درد ودارو باشه که اونم رفته رفته عادت میشه شاید دارم با این کلام خودمو گول میزنم شاید هم نه همش درسته ؟
نسیم

Post a Comment